یکی از افتخارات بزرگ ملت ما ، افتخار شیعه بودن و انتساب به علی است و این انتساب و افتخار مسولیت های سنگینی را بر دوش انسان می گذارد واگر افراد یک جامعه شیعی این مسو لیت خطیر را به خوبی بشناسند و در راهی که علی حرکت کرده قدم بگذارند و در یک کلام پیرو واقعی علی باشند هیچ نیرو یی یارای مقابله با آنها را نخواهد داشت اما متآ سفانه ما فقط دم ازعشق علی میزنیم دلي درعمل خلاف آن را انجام می دهیم .دکتر شریعتی در کتاب ارزشمند " علی " سه مرحله را پیش پای يك شیعه واقعی علی قرار داده است که عمل کردن به آنها را ضرورت شیعه علی بودن معرفی می کند .مرحله اول که به تعبیر استاد مطهری از بزرگترن امتیازات شیعه در برابرسایر مذاهب و پایه و زیر بنای مذهب تشيع است حب و دوستی علی است . یعنی این که ما دوستدار علی هستیم و به علی عشق می ورزیم و این دوست داشتن یک احساس است وحتی ممکن است افرادی از مکتب های دیگر هم دوست دار علی باشند و این همان جاذبه علی است .مرحله دوم شناخت علی است یعنی این که ما سیره علی را بشناسیم و بدانیم علی چگونه زندگی می کرد، چگونه می اندیشید ، چگونه عدالت را برقرار می کرد و چگونه سکوت می کرد. و اما مرحله سوم که مهمترین مرحله می باشد عمل است . یعنی در مسیر افکار و اندیشه های علی حرکت کردن ، مثل علی اندیشیدن ، مثل علی رفتار کردن ، مثل علی سکوت کردن . یعنی شناختی را که در مرحله قبل بدست آورده ایم در عمل به نمایش بگذاریم . د راین مرحله ما وظیفع داریم مسو لیت بزرگ شیعه بودن خود که همان " پیروی واقعی از علی " است را در عرصه عمل و رفتار نشان دهیم ، یعنی من به عنوان یک فرد شیعه و مسول در این جامعه چه کارهایی را باید انجام دهم .
پس نتیجه می گیریم که شیعه بودن تنها به معنای دوستداری علی یا شناخت علی نیست و ممکن است کسی دوستدارعلی باشد تا بی نهایت و یا علی را در حد یک محققی که تمام زندگی اش را صرف شناخت علی کرده است بشناسد ولی شیعه علی نباشد در حقیقت شیعه بودن به معنای پیروی کردن و عمل به اندیشه و رفتارعلی است که لازمه آن شناخت علی و لازمه شناخت علی محبت علی است .متاسفانه ما شیعیان علی در همان مرحله عشق و محبت به علی ایستادهایم و یا شناخت ناقصی از علی داریم و تا شیعه بودن فاصله زیادی در پیش داریم . اگر چه کسی بخواهدپیرو واقعی علی باشد در جامعه اش تنها خواهند ماند همانطوری که علی نیز در جامعه اش تنها ماند و از تنهایی سر در حلقوم چاه می کرد و می گریست ، چقدر سخت وغم انگیز است که مردی با عظمت علی گریه کند.اما ما در مقابل شیعه بودن خود (( مسئولیت)) داریم واگر تا علی فاصله زیادی داریم ولی حداقل می توانیم در راهش قدم بگذاریم و یک جامعه نمونه و ایده آل با اندیشه علی داشته باشیم و از هر چیزی که رنگ ریا و مقدس مآبی به خود بگیرد بپرهیزیم که علی هزاران مقدس مآب قرآن بدست را درنهروان نابود کرد.
یعقوب حسنی راد
